من زنده هستم، من زنده هستم، من زنده هستم، من زنده هستم...

دکتر گفته باید تکرار کنم و باور. من یک آدم زنده هستم، باید باور کنم، باید باور کنم، باید باور کنم...

هر روز بلندگوی غسالخانه صدای قرآن را با تمام قدرت به درون وجودم پرتاب می کند و نوید دوست جدیدی را می دهد.مغازه برایم دالان بلند و تاریکی است و مرا از اینجا تا آن دنیا می برد. لباس کارم را تنم می کنم و روی صندلی می نشینم و لعنتی به این زندگی.

روی همین صندلی و در مقابل همین عکس ها پیر شدم، چشمانم کم سو شد ، سرم طاس؛ دندانهایم ریخت و کمرم خشکید.میان من و این عکس ها فاصله ای نیست.عریانی محض. بخش جدا شده شان را نمی شناسم اما با این عکس ها حرف می زنم.

به چشمان هم خیره می شویم، گویی سالهاست همدیگر را می شناسیم. چند ساعتی نیست که دیدمش، چهره ای خسته و چشمانی گود افتاده ، موهایی آشفته و صورتی نتراشیده. درد را در عمق چشمانش می بینم. اعتیاد عکسش را به من سپرده. بوی تند تریاک را از دهانش می فهمم. چند روزی هست که مرده، زنش می گفت.   .زن نحیف و زشتی که وقتی عکسش را میداد دست چروکیده و ناخن های حنا گرفته اش دلم را به درد آورد. دل خوشی از مردش نداشت. می گفت با اعتیادش خودش را نابود کرد و زندگی من را. همینطور که دماغش را بالا می کشید گفت اما دوستش داشتم لاکردار را.

من در این دالان تنگ و تاریک با عکس ها حرف می زنم. مثل همین مرد، یا آن دختر جوانی که با قرص برنج از دالان گذشته بود. در میان حرف هایش آدامس را تند تند می جوید. گفتم چرا اینجایی؟! آدامس پف کرده اش را ترکاند، "فکر می کردم دوستم دارد" و گفتم خاک بر سرت. یا همان پیرمرد ویولیستی که حتی ضربه هایم بر سنگ هم نتوانست نواختن او را متوقف کند. از آرامشش لجم می گرفت.

مرد معتاد آدم بدی به نظر نمی رسید. گریه اش را قورت می داد و از زندگیش می گفت. محکوم به این زندگی بود. می گفت 6 روز است مرده. کِرم ها درونش را یافته اند، دیشب هم سگی بر رویش پاشیده.دل داری اش می دهم که زندگیِ همه همین است. تازه زنت عاشقت بوده، تو بُردی.برایش از پیر ثروتمندی گفتم که چه نام و نشانی داشت. عکسش را که می کَندم از غرور حتی یک کلمه هم حرف نزد. 2 سال است پسرش برای حساب نیامده. تو نفس های با طعم تریاکت می ارزد به تمام روزهای زندگیِ پولکیِ آن مرد.همان حوالی که هستی بمان و خوش باش. دروغ نبود. هر روز با بسیاری از زندگی های تمام شده حرف می زنم. همین دیروز بود ، پدری عکس کودک خردسالش را به من سپرد. چه اصراری داشت تا عکس کودک عقب مانده اش زیبا باشد." نکند چشمهایش را همین جوری لوچ بکشی، دستی هم به صورتش بکش". نمی دانم بچه به من نگاه می کرد یا نه، اما بی اندازه معصوم بود . فقط گاه گاهی می گفت: " مامان " .

بغض های همه ی اینها مانده در گلوی من.. مانده ... خشکیده، ... آنها به من می گویند من اما چه کنم؟؟ همه ی این دردها را من میدانم و مشتی عکس. قطره ی خزیده ی روی لبم را با زبان می دزدم، کاش نمی گفتی لامصّب.

آخ که چقدر دلم می خواهد دیگر به چشمی نگاه نکنم. عکس مرد تمام شده. سرفه ها و بوی تند تریاکش به جانم ریخته. دیر وقت است. لباسهایم را می کَنم و همراه تمام شنیده هایش به رخت آویز می سپارم و خارج می شوم. بیرون از دالان باید آدم دیگری باشم نه همان سنگ تراش.

خیابان های اینجا پر است از مرده های متحرکی که شاید روزی هم با آنها آشنا بشوم.

سر سفره ی شام لقمه را که به دهان می برم چشمم می افتد به دست زمخت و ناخن های رنگ گرفته ام... به دست های آن زن می ماند.

دلم می خواهد ناخن هایم را بجوم، بجوم، بجوم،بجوم و بگویم:

من زنده هستم، من زنده هستم، من زنده هستم، من زنده هستم....