زندگي هميشه در جايي است كه او نيست ...

     

زندگي جاي ديگري است

ميلان كوندرا

 

-     كلمات عادي براي اين ساخته شده اند كه به محض اينكه بر زبان آيند ، از بين بروند، و بجز خدمت كردن در همان لحظه ي برقراري ارتباط ، هدف ديگري ندارند ؛ تابع اشياء و چيزها هستند و فقط به آنها نام مي بخشند؛ اما اينجا مي بينيم كه اين كلمات به خودي خود ، چيزي شده بودند و تابع هيچ چيز نبودند. براي يك گفتگوي فوري و يك انهدام سريع بوجود نيامده بودند؛ بلكه دوام و بقاء داشتند.

-     آن دو تنها كساني بودند كه در سالن مي رقصيدند و زاويه (xavier)   مي ديد كه گردن اين زن به طرز عجيبي پژمرده است، پوست در چشمهايش به طرز عجيبي چروك خورده است و دو چين فوق العاده عميق در دو طرف دهانش نقش بسته و خوشحال شد كه سالهاي زيادي از زندگي را در آغوش گرفته است.

-         وقتي مردي فوق العاده راضي و خوشحال است ، خواب مثل يك پاداش به سراغش مي آيد.

-         آدم نمي تواند كاملاً خودش باشد مگر زماني كه كاملاً در ميان ديگران باشد.

-     به خود مي گفت معشوقه ها مجروح مي كنند و مادرها دلداري مي دهند؛ به خود مي گفت معشوقه ها مي توانند بيشمار باشند اما مادر فقط يكي است ...

-         زندگي هميشه در جايي است كه او نيست ...

-         مادربزرگ پير شده بود ؛ حافظه اش را از دست داده بود و يك روز (بدون هيچ سرو صدايي) پت پت كرد و سوخت و دود كرد.

-         اشك بهترين چيز براي پاك كردن لكه هاست.

-     شعر سرزميني است كه در آن هر گفته اي تبديل به واقعيت ميشود. شاعر ديروز گفته است: زندگي همچون گريه اي بيهوده است و امروز مي گويد : زندگي چون خنده شاد است. و هر بار درست گفته است. امروز مي گويد: همه چيز پايان مي پذيرد و در سكوت غرق مي شود، فردا خواهد گفت : چيزي پايان نمي يابد ، همه چيز طنيني جاودانه دارد ، و هر دو درست است. شاعر نيازي به اثبات هيچ چيز ندارد. تنها دليلش شدت احساسات اوست.

-         هيچ يك از ما نمي خواهد بي رحم باشد ... البته ... اما اين بزرگترين قساوت خواهد بود كه جرات نكنيم در برابر سنگدلان ، سنگدل باشيم.

-     بعد شاعر پير در مقابل ياروميل روي سنگفرش خيابان زانو زد و دستش را بوسيد و گفت : دوست من، من به جواني تو احترام مي گذارم! پيري من به جواني تو احترام مي گذارد ، چون تنها جواني است كه دنيا را نجات خواهد داد! بعد يك لحظه ساكت شد و در حالي كه سرِ طاسش را به زانوهاي ياروميل مي ماليد با صداي بسيار خون آلودي افزود: و من به عشق بزرگ تو احترام مي گذارم.

-         ... با نفرت به مادرش فكر مي كرد كه سرِ طناب درازي را در دست داشت، طنابي كه قلاده ي آن محكم خفتِ گردنش شده بود.

 

ملانصرالدين و خرش

آمده است ملا نصرالدين خري داشت كه يك چشمش كور بود.

ملا هر روز از طرف چشم سالم الاغش، برایش بیست کیلو یونجه می‌ریخت و هنگامی که الاغ بیچاره مشغول خوردن علف بود، از طرف چشم کور الاغ ، مقداری از علف‌ها را بر می‌داشت و ذخیره می‌کرد…

اما از اونجایی که ملا کلن آدم بي خودي الملكي بود و خودش را خیلی عقل کل می‌دانست، سعی می‌کرد هر روز با برداشتن مقدار بیشتری از یونجه‌های تازه، در هزینه‌هایش صرفه‌جویی کند و دلش خوش بود که با این صرفه جويي، می‌تواند كارهاي مهم تري انجام دهد…

بعد از مدتي ، الاغ مرد! البته ملا فهميد كه گرسنگي و ضعف دليل مرگ خر نبوده بلكه شيطنتهاي همسايه ...